dum externae sanctimoniae velo internam nequitiam obtegebant, minime videbantur horum facinorum arguendi, ideoque communi damnatione eximendi putabantur, in illam fictam sanctitatem stilum dirigit Apostolus. Et quoniam sanctulis illis larva detrahi coram hominibus non poterat, eos ad Dei iudicium revocat, cuius oculos neque latentes cupiditates fallunt.
Postea facta partitione seorsum Iudaeos et gentes ad tribunal Dei sistit. Gentibus ignorationem, quam pretendebant ab ignorantia, praecidit, quod conscientia vice legis illis foret, a qua satis superque arguebantur. Iudaeos unde defensionem captabant urget maxime. Nempe a lege scripta, cuius cum transgressores ostenderentur, iniquitatem inficiari non poterant, quando ipso Dei ore adversus eos iam pronunciata erat sententia: simul obiectionem excipit, quae ab ipsis facere videri poterat. Nempe quod Dei foederi,
